29 maart 2019

De oude man

Ik rijd mijn straat in, iets te gezwind zoals steeds en ik zie hem onmiddellijk voor mij: de oude man die schuifelend over het stoeppad gaat. Ik rem af en zet mijn muziek stil. Oude mensen ontroeren mij vaak dus kijk ik er ook graag naar, ik droom soms wat weg.... Hoe dat komt weet ik niet zo goed. Zelf heb ik nooit bewust grootouders gekend. Ik had als kind wel oudere buren maar ook daarover zit de herinnering ver weg. Nu ik er zo over nadenk, heb ik geen oudere mensen in mijn inner circle en ik vind dat jammer. Vandaar de ontroering maar wellicht ook omdat ze mij brengen bij “ja, zo was mijn vader of moeder ook geweest nu”. Dát dus. Daarover straks meer. Maar ik rijd dus langzaam de straat verder in en ik zie dat het mijn buurman is van drie huizen verder. De buurman die alleen woont en quasi altijd voor het raam zit in zijn stoel. Ik kijk dan soms even binnen om dag te kunnen zeggen maar hij ziet mij nooit. Misschien omdat het zo van dat groen glasraam is. Misschien omdat hij niet meer goed ziet, dat kan ook. Hij kijkt vaak naar de televisie, ja, wat moet een mens? En naast de televisie staat een grote fotokader met een mooie oude vrouw in. Dat is zijn overleden vrouw. Dat weet ik zeker. Soms met een kaarsje erbij. Ontroerend beeld altijd vind ik. Of hoe hij altijd zijn hoorntje met twee bollen ijs komt halen bij het ijskarretje. Hij zegt amper iets maar dat horentje komt er altijd vanzelf: een bol vanille en een bol chocolade. Schuifelend steekt hij dan ook de straat weer over, terwijl ik mijn hart vasthoud dat hij niet overreden wordt maar dat gebeurt nooit want ik woon in een rustige straat.

En dus vandaag ook schuifelend met zijn stok komt hij voorbij terwijl ik bijna stapvoets rijd. Hij kijkt niet op. Dit is een man met een plan. Want in zijn hand heeft hij een heel klein boeketje bloemen met rond de stengels boterhampapier ofzo. Hij stapt stevig door, al is het schuifelend en houdt zijn blik strak gericht op het voetpad. Ik denk dat dat het mooiste boeketje bloemen is dat ik ooit gezien heb. Volgens mij zijn het zelfgeplukte bloemen van ergens. Hij laat mij achter zich en ik parkeer mijn auto op straat zodat ik hem in mijn spiegel kan nakijken. Ik weet waar hij naartoe gaat. Hij slaat het kleine weggetje naar links in, het weggetje dat leidt naar het kerkhof waar zijn vrouw ligt begraven. Een beeld met zoveel troost en schoonheid tegelijk.

Het is vandaag 29 maart. Exact dertig jaar geleden stierf mijn vader. Ik ging onlangs naar de uitvaart van de moeder van een vriendin en dat brengt mij altijd terug naar de begrafenis van mijn eigen ouders. Ik zie mij nog staan als vijftienjarige voor de spiegel met mijn zwart plooirokje en een wit hemd. Zag ik er wel goed uit, vroeg ik mij af? Ik kon mij amper voorstellen wat mij te wachten stond een paar uur later. Een afgeladen volle kerk met mensen die een laatste groet kwamen brengen aan “den bakker van het dorp”. Een eindeloze rij mensen die mij de hand schudden en mij hun deelneming betuigden. Zeeën vol is er geweend daar in het portaal van die kerk. Daarna gaat iedereen zijn eigen gang, het leven wordt terug opgepikt en de nabestaanden blijven verdwaasd achter. Ik moest daar erg aan denken toen ik in die uitvaart van een paar weken terug zat. Het afscheid nemen, het groeten, de kleinkinderen...en daarna gaat iedereen zijn eigen weg.

Nu, dertig jaar later, kan ik zeggen dat het verlies van mijn vader niet meer pijnlijk is. Het is wel nog verdrietig soms, dat wel. Maar hij zit stevig in mijn hart. Als ik dan schuifelende oude mannen zie voorbij komen, dan moet ik wel eens aan hem denken. Hij was ook zeker een man geweest in zo een grijze katoenen oude mannenbroek, zo een truitje er boven met van die typische schoenen, met een zelf geplukt boeketje voor zijn overleden vrouw. Ja, dan denk ik aan hem. En dan gaat het leven weer verder. La vie continue.

De oude man

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x