15 januari 2019

Falen, bestaat dat eigenlijk?

Ik had vorige week iets interessants voor. Ik moest bij een rijschool een informatiemoment volgen om mijn dochter, die binnenkort achttien jaar wordt, te leren rijden met de auto. Drie uur in een klaslokaal met een hoop andere ouders. Niks mis mee toch?

Ik ging dus zitten, op de eerste rij. Daar begon het al: waarom ga ik nu eigenlijk op de eerste rij zitten vroeg ik mij af? Bewustzijn is een draak soms. Ik was ook één van de eerste mensen die aanwezig was. Dus ik zat daar zo wat te wachten (het duurde veel te lang) en opeens bekroop mij een gevoel dat ik al héél lang niet meer gevoeld had: faalangst. Ik heb natuurlijk heel veel opleidingen gedaan in de afgelopen 25 jaar maar dat ging allemaal over zijn en ervaren en bewustwording. Dààr ging het over KENNIS. Nou nou, dat ging opeens snel. Mijn hartslag verhoogde, ik werd zenuwachtig, ik kreeg het warm, mijn handen begonnen te zweten en ik dacht: ik ga dat niet kunnen he. De andere mensen kwamen binnen en er kwam niemand naast mij zitten. Ik dacht: ja lap, hoe komt dat nu weer? Zie ik er raar uit of zo? Of ben ik te opvallend gekleed of zo? Ik ben raar he? Mijn gedachten hielden echt een feestje in mijn hoofd: er gaat toch niemand interactie willen van mij he, gaan ze mij iets vragen, moet ik een examen afleggen, wat als ik iets verkeerds antwoord? Allemaal oude gedachten. Ik ben echt makkelijk en sociaal in de omgang en ik geef echt niks om wat andere mensen zeggen maar kijk, zet mij in een klaslokaal en hoppa.

Ik ken dit natuurlijk wel: de overgang van mijn lagere school naar een groot lyceum was een drama voor mijn leervermogen. Ik schoot door de prestatiedrang van de school helemaal in de stress en ik gebruikte nog maar de helft van mijn brein. Ik heb nooit meer echt goede punten gehaald tot ik aan mijn hogere studies begon. Studeren werd elke keer een klein drama en examens waren een trauma met black-outs en vreselijk lege bladzijden. De overtuiging dat ik niet intelligent was, niet kon studeren en minder was dan de anderen is er toen ingeslopen. Volledig absurd weet ik nu want met mijn intelligentie is écht niks mis. Au contraire.

Maar gelukkig, intussen ben ik toch wat wijzer geworden, na een minuutje of zo had ik het door en ik moest ook wel wat lachen want allee, hoe kan zoiets ouds nog opeens de kop opsteken dacht ik? Mijn ademhaling reguleren werkte snel en natuurlijk is het contact maken met de omgeving een ideale manier om om te gaan met angst in het algemeen. The world is a safe place, mensen zitten hier niet om je af te kraken, zei ik tegen mezelf. Dus begon ik wat rond te kijken en zag een paar mensen wat ongemakkelijk op hun stoel schuifelen. Ik lachte eens naar iemand. Ik nam het lokaal in mij op. Waar was ik eigenlijk bang voor? Om iets verkeerds te zeggen? Ik rijd al bijna 25 jaar en ik ken echt wel de verkeerscode, zei ik tegen mezelf. En je bent OKEE. En wie daar anders over denkt: fuck it. Ik wou dat ik dat 25 jaar had kunnen zeggen tegen mezelf, het had een wereld van verschil gemaakt voor de rest van mijn leven. Maar goed, ik heb mijn schade achteraf ingehaald.

Jezelf kunnen waarnemen is zo een fantastische manier om gedrag te doorbreken. Zonder gewaarzijn is het onmogelijk om je gedrag te veranderen of bij te sturen. Je moet jezelf minstens twee seconden kunnen waarnemen om te weten waarmee je bezig bent (die valkuil bijvoorbeeld waar je al jaren mee worstelt) en door je eigen gedrag te zien kan je leren om met technieken eruit te stappen. Maar praten over wat je niet goed kan, waar je bang voor bent om te falen, je verhaal naar buiten brengen, is ook een hele belangrijke om je die angst meer toe te eigenen. Blijf er niet meer zitten.

Hoe het verder ging? Er kwam uiteindelijk een koppel naast mij zitten waarmee ik goed gelachen heb. We moesten een testje afleggen en ik had 7 op 10 en ik stelde een paar vragen aan de meester en één keer zei ik zelfs iets flagrants fout, haha. "Nee, Lieve, je mag écht niet nog doorrijden als het belletje gaat aan de spoorweg." Oeps. Ik had een gezellige avond en ik kreeg aan het einde mijn attest. Weer een ervaring rijker.

Falen, bestaat dat eigenlijk?

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x