22 april 2018

Het is nooit te laat

Je moet naar de tandarts. Het is eigenlijk al te lang geleden dat je geweest bent en je voelt een lichte pijn ergens aan die linkerkies onderaan. Maar, je vindt naar de tandarts gaan helemaal niet leuk. Dat gewroet in uwe mond, die boor, dat liggen daar onder die lamp, de controle die je verliest, er wordt zo naar u gekeken (!) en het kost dan ook nog eens geld ook! Dus je stelt het uit. En de pijn wordt erger, en erger. Je probeert het nog wat te rekken door alleen aan de rechterkant te eten. Je begint te flossen als gek en je jaagt er een liter mondspoelmiddel door maar de pijn blijft. Zeuren. Alsmaar luider. Tot je echt niet meer anders kan dan gaan, het valt simpelweg niet meer te negeren. Je zou nog liever bij wijze van spreken zélf die tand repareren maar dat gaat niet. Dus je belt voor een afspraak. Een maand wachten!! Damn! Dat is wel een tegenvaller, die tandartsen van tegenwoordig ook he. Tegen dat je dan eindelijk die praktijkruimte binnen stapt heb je echt al veel te lang afgezien. En met schaamrood op de wangen begin je je te verontschuldigen voor de tijd dat je je gebit eigenlijk niet hebt verzorgd. De tandarts maakt er niks van uiteraard en boekt gelijk drie extra afspraken in. Ha ja, want door het uit te stellen is dat hele kleine gaatje een abces geworden en daar is wat werk aan. Je zucht en je kan je zelf wel op de kop slaan dat je zo lang gewacht hebt.

Dit verhaal kennen we allemaal: pijn die we negeren. Signalen van ons lichaam die we negeren omdat we geloven dat we dat zomaar kunnen. We geloven te vaak dat we sterker zijn dan ons lichaam aangeeft en dat het ook wel vanzelf zal overgaan. Tot we met schaamrood op de wangen bij de specialist zitten en moeten nadenken wanneer de eerste klachten eigenlijk zijn begonnen.

Ook in mijn praktijk zie ik mensen voorbij komen die al jaren leven met psychische problemen: slaapproblemen, eetstoornissen, angstaanvallen, controle issues, oververmoeidheid, prikkelbaarheid, contactstoornissen, eenzaamheid, verdriet, boosheid, noem maar op. Je mag zeker aan je systeem de tijd geven om zelf het één en ander uit te zoeken. Verwachten dat iets wat er al jaren is zomaar overgaat, is verwachten dat een gaatje in een kies zomaar dicht gaat. Dat gebeurt niet.

Het goede nieuws is: het is nooit te laat. Hoe groot je rugzak ook is, je bent zeer welkom en daar hoef je je niet voor te schamen. Au contraire. Welke stap je ook zet, het is een stap vooruit. Een stap naar een meer kwalitatief leven. Daar is moed voor nodig. Maar wacht niet tot je je huis niet meer uit kan, lieve mens, want de pijn wordt alleen maar erger, net zoals bij de tandpijn. En de tandarts kan je misschien wel een vals gebit geven of implantaten maar iets van die aard bestaat niet bij de geestelijke gezondheidszorg. Reden temeer om niet te wachten tot je van binnen meer dood bent dan levend.

Het is nooit te laat

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x