11 juni 2018

Het zit in de familie

Wanneer je geboren wordt, heb je negen maanden gemarineerd in de buik van je moeder. Je kreeg daardoor haar emoties mee maar ook wat ze deed, leuk vond, hoorde, at, rook en wie ze in wezen was. Zij is OOK het product van negen maanden marineren en een hele opvoeding en een geschiedenis. Zij zag hoe haar moeder en vader omgingen met emoties, met het leven en leerde alleen maar door te kijken hoe dat het beste moest. Haar moeder (jouw grootmoeder dus) leerde dat weer van haar moeder en zo zetten we generatie op generatie overlevingsmechanismen verder, zonder dat we het zelf goed en wel beseffen.

Daardoor komt het bijvoorbeeld dat in sommige families nooit gepraat wordt over emoties. "Zo gaat dat bij ons." Of zo komt het dat in sommige families mannen erg stil en zwijgend worden, onder een bepaalde impliciete terreur van een dominante vrouw die ze zelf gekozen hebben. Maar je weet wat ze zeggen: je kiest -de eerste keer toch- vaak een duplicaat van je eigen moeder of vader. Het is eigenlijk grappig. We hebben thuis gezien hoe het liep en we willen het absoluut zo NIET maar bekend is bemind. Daarom kiezen we nog liever voor het bekende onveilige dan voor het onbekende veilige. Et l'histoire se répète. Zo komt het bijvoorbeeld dat alcohol als de oplossing wordt gezien generatie op generatie en een verslaving zich van generatie op generatie verder zet. Of zo komt het dat depressie van generatie op generatie wordt doorgegeven. Zo komt het dat in mijn vrouwelijke lijn alle vrouwen ofwel ongeneeslijk ziek worden of Alzheimer krijgen. Mijn vrouwelijke lijn is er namelijk eentje die doorgaat tot ze er letterlijk bij neervalt. Mijn vrouwelijke lijn vergeet nog liever dan haar ogen te openen. Tadaaaa: Alzheimer. Dat klinkt nu een beetje bot wellicht maar zo zit het helaas wel in elkaar. Elke ziekte is gelinkt aan een bepaalde manier van omgaan met het leven maar kom, dat is voor een andere keer. So far so good wat mij betreft.

Wat ik wil zeggen is: het is onwijs belangrijk om te weten waar je vandaan komt. Want elke keer, ELKE keer als er een kind in de familie wordt geboren, wordt het pakketje doorgegeven. Het pakketje van het familiale overlevingsmechanisme. Bij de ene is dat pleasen, bij de andere is dat doorgaan, bij nog een andere is dat alles opfretten, bij de volgende is dat het verkillen van het hart en bij de laatste verzuren. Dat pakketje wordt alsmaar zwaarder en zwaarder en zwaarder tot er iemand zegt: STOP. Voor mijn eigen kinderen ga ik mijn huiswerk maken en ik zorg ervoor dat het pakketje niet meer wordt door gegeven. Dat vraagt veel moed en bewustzijn maar vooral ook veel inzicht in hoe het juist allemaal in elkaar zit, van generatie op generatie. Maar ik kan je garanderen: het moment dat je het pakketje kan neerleggen, dan voel je je zo ongelooflijk opgelucht. Niet alleen voor jezelf, maar ook vooral voor je kinderen als je die hebt. Want wie wil er nu een pakketje van generaties oud? Niemand toch?

Het zit in de familie

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x