11 november 2018

Ik als therapeut

“Dat ik toch wel een hele betrokken therapeut ben”, zegt mijn zoon van zestien. Hij ziet een sms binnenkomen en dat blijkt een cliënt te zijn. Dat is waar ja, ik ben heel betrokken. Misschien moet ik dat beter niet doen en sommigen zullen zeggen dat ik het niet mag doen, maar ik doe het toch. Ik blijf tussen de gesprekken door beschikbaar voor cliënten. Niet elke cliënt heeft dat nodig, momenteel zijn dat er drie à vier. Dagelijks is er uitwisseling via bijvoorbeeld Whats App of sms. Verschillende keren soms. Soms kort heen en weer, soms langer.

Is dat niet gevaarlijk? Creëer je daarmee geen afhankelijkheid? Trek je dan wel genoeg je grens? Profiteren ze daar niet van? Ik ontken dat allemaal graag.

Kijk, het gaat niet goed met onze geestelijke gezondheidszorg: wachtlijsten van hier tot in Tokio. Maar het gaat ook niet goed met onze maatschappij. Onze maatschappij is ziek en veel mensen proberen er in te overleven. Mensen voelen zich te weinig ondersteund door vrienden en familie. Het moet allemaal snel gaan en doorgaan, het is moeilijk om om te gaan met iemand die het leven niet meer ziet zitten. Wie staat er te springen om iemand met suïcidale gedachten op een feestdag te ondersteunen? Juist ja, weinig mensen.

Soms is er dus meer nodig dan een wekelijkse sessie, soms gaat het niet anders en daarom doe ik dat. Soms is een strohalm voldoende om iemand de nacht rustig in te laten gaan. Niemand wordt afhankelijk omdat simpelweg niemand het prettig vindt om mij op kerstdag in paniek te bestoken met berichten. Dat doen mensen enkel als het niet anders gaat.

Ik wou dat mensen er meer voor elkaar waren dan zou Ik minder werk hebben. Ik wou echt dat de maatschappij minder ikkig is zoals De Wachter dat zegt. Maar het is niet zo. Daarom blijf ik in contact. Daarom doe ik wat nodig is. Because I care. ❤️

~ En nee, mensen moeten daarvoor niet extra betalen. The universe takes care of it. ~

Ik als therapeut

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x