2 februari 2018

Mensen groeien elke dag

Helemaal niet eigenlijk. De periode tot mijn elf jaar was eigenlijk heel fijn. Ik heb echt kind kunnen zijn en had relatief weinig zorgen. Ik voelde mij graag gezien en op school was ik zo een beetje het haantje de voorste. De basis zit dus wel best oké, al moest ik samenleven met een moeder die psychisch en fysiek erg ziek was, wat zeker zijn sporen heeft nagelaten. Maar ik had een warme relatie met mijn vader en ik was omringd door veel mensen die mij graag zagen.

Maar dan begon de miserie. Eerst moest ik op mijn elfde naar een groot Lyceum met alleen maar meisjes en dat was een klein drama. Ik verbond toen veel makkelijker met jongens dan met meisjes plus het niveau lag daar tien keer hoger dan in mijn dorpsschool. Er werd niet meer gekeken naar wie ik in wezen was maar het enige wat telde, waren de punten die ik haalde. Ik weet nog dat dat de eerste keer was dat mijn hart echt samentrok en dat ik mij afsloot. De muren gingen omhoog en de gordijntjes gingen dicht. Een paar jaar later stierf dan ook nog eens mijn vader. Een muur en gordijntjes waren niet meer voldoende, een grote zwarte burcht bouwde ik toen rond mijn hart. En toen werd het opeens heel stil: ik zat in mijn zwarte burcht volledig afgesloten van iedereen maar er raakte ook niemand meer binnen. Als klap op de vuurpijl werd onze banketbakkerij overgekocht en moest ik weg uit mijn ouderlijk huis. Totaal ontheemd voelde ik mij toen. Zo donker en zwart was het daar en koud en er was alleen maar pure eenzaamheid. Ik werd echt gedwongen door wat mij overkwam om naar binnen te gaan en te voelen wat er gaande was. Een vreselijk enge opdracht. Maar het was dat of écht doodgaan.

Beetje bij beetje door zelfontwikkeling, zelfreflectie en uren therapie ben ik toen mijn burcht uitgekomen en leerde ik terug te genieten van het leven. Ik trouwde en kreeg mijn oudste twee kinderen. Maar als ik de middelste verticale rij foto’s bekijk dan vraag ik mij wel af: waar “was” ik ergens? Waar was “ik” ergens? Ik lijk meer een versplinterde persoon dan wat anders. Ik vormde geen één geheel en ik werd geleefd door anderen, door de maatschappij en totaal niet bezield of passioneel bezig met de dingen. Ik zat toen nog vooral in mijn hoofd en weinig in mijn lichaam. Van een ziel had ik toen nog niet veel besef, wat nu wel grappig is om te beseffen. Mijn bewustzijn was toen nog laag al was ik wel een heel bewuste moeder en koos ik ook bewust voor het voltijdse moederschap. In tussentijd bleef ik hard werken aan mezelf. Ik wilde het zo graag allemaal doorgronden: hoe zat dat juist, hoe moet dat dan, wie ben ik dan, wat belemmert er mij, waar kwam ik vandaan, wat deed ik hier en wat was dat leven eigenlijk? In die periode begon ik aan mijn therapieopleiding. Ik ging ook door mijn eerste scheiding en dat was een belangrijke stap vooruit omdat ik los van iedereen mijn eigen identiteit kon ontwikkelen. Ik voelde toen al wel dat vuur in mij maar ik sloeg er niet in om het echt naar buiten te brengen. Het werd een lange zoektocht die toch opeens weer in een stroomversnelling kwam door een heftige burn-out.

Deze luidde de derde fase in: loskomen van bevestiging van anderen, gewoon gaan voor wat IK wou, mezelf graag leren zien. Toen heb ik bijvoorbeeld mijn smaak voor kleren ontwikkeld. Tijdens die fase leerde ik ook om echt gewoon mijn goesting te doen en mij te tonen zoals ik was. Meer en meer groeide ik in mezelf en verdween het diffuse. Ik werd meer een vrouw uit één stuk en ik durfde meer ook om mij als stevige vrouw te tonen. Alsof ik mijn hart, mijn ziel en alles bij elkaar raapte en in elkaar knutselde tot wie ik was. De twijfel verdween en zo ook het gebrek aan zelfvertrouwen. Ik omarmde wie ik was en kon echt gaan stralen. Jammer voor wie daar niet tegen kon, ik wou mij er niet meer door tegen laten houden. Ik voelde mij toen meer en meer deel van een groter geheel en ik kwam ook echt in contact met mijn ziel en met het universum. Het begon allemaal betekenis te krijgen. Het volledig openen van mijn hart is nog altijd gaande. Als ik kijk naar waar ik vandaan kom dan heb ik een enorme weg afgelegd. Daar is zeker veel tijd over gegaan maar ik heb dat nooit erg gevonden. Ik hou van het proces op zich: dat wroeten en ploeteren en al die dynamieken uitspitten en bovendien: all great things requiere time.

En als ik nu kijk naar wie ik ben dan voel ik dat ik oprecht blij kan zijn met mezelf maar ik weet evengoed dat er binnen tien jaar nog weer andere foto’s van mezelf zullen bijkomen. Want weet je: het leven is een levenslang leerpad. Meer en meer worden we wie we écht zijn, daar gaat het om, tot het echt congruent is en we puur zijn in wat we denken en voelen. We verstoppen ons niet meer achter een beeld dat we denken dat we moeten zijn. Er is geen verwarring meer. Een nee is een nee en die voelen we dan in ons hoofd, lichaam en geest. Ik zie dat in deze fotoreeks erg goed. Ik zie in het begin in mijn ogen de verwarring en de twijfel: waar BEN ik ergens? Waar ben ik hier? Maar ook what the fuck IS dat hier: angst dus. Nu voel ik veel meer vertrouwen in wat er gaat komen. Ik voel écht vertrouwen. Ik voel niet alleen vertrouwen in wat er gaat komen maar ook echt vertrouwen in mezelf. Ik val niet zo snel meer achterover of omver. Ik weet wie ik ben en hoe ik kan verbinden met mensen op een zuivere manier. Natuurlijk is er altijd nog werk zoals ik zei maar door te ontwikkelen ga je meer en meer voelen that it all makes sense. Er gebeuren de juiste dingen en je ontmoet de juiste mensen. Het "klopt" gewoon. Maar daar moest ik echt wel veel shit voor door worstelen. Dus als je je soms afvraagt of het allemaal wel de moeite is en of het ergens naartoe gaat, dan kan ik je zeggen: jazeker. Blijven stappen. Blijven ademen. Blijven voelen. Blijven stilstaan. Op je eigen tempo. Laat je door niemand opjagen.

Hoe moeilijk je parcours ook is, het komt echt goed. Ik heb zelf ondervonden hoe ongelooooooflijk veerkrachtig mensen zijn. Zolang we onszelf toestaan om te blijven ont-wikkelen, onszelf af te wikkelen, onze lagen af te wikkelen, dan blijven we in beweging en groeien we ook alsmaar meer naar onze kern. We raken niet meer afgeleid door banaliteiten als status en ego. Als we écht dichtbij onze kern staan dan KUNNEN we alleen maar stralen, liefde geven en gaaaaaaan.

Mensen groeien elke dag

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x