06 januari 2018

Wanneer het donker wordt in je hoofd

Depressie wandelt geregeld mijn praktijk binnen. Vroeger waren het vaker moeders met een postnatale depressie. Nu zijn het niet per se moeders maar wat maakt het uit eigenlijk? Een depressie blijft een depressie. 

Depressie is vind ik zelf een intens proces om te begeleiden. Millimeter voor millimeter doet de mens een stap vooruit maar even goed weer achteruit. De kwetsbaarheid voor een verkeerd woord, een verkeerde grimas, een verkeerd idee kan grote gevolgen hebben. Loop ik dan op eieren? Nee, zeker niet. Ik blijf in verbinding zoals steeds maar ik blijf vooral dichtbij. Toch voel ik steeds de broosheid van het leven voor mij zitten en besef ik in alle nederigheid: het komt goed en het is nog worstelen nu.

Depressie komt van het woord deprimere wat onderdrukken betekent. De depressieve mens onderdrukt onbewust en onderbewust oude emoties of een verlangen waardoor hij of zij alsmaar verder wegzakt door wat hij niet meer dragen kan. Onderdrukking is de kwalijkste vorm van omgaan met emoties: je wordt er letterlijk ziek van. Maar soms gaat het niet anders. Als je als kind opgroeit in een onveilige omgeving is dat soms de enige kans op overleven.

Depressie vraagt geduld en het is net dat wat zo moeilijk is want de klok tikt: het is zo zwaar om dragen. Veel te zwaar eigenlijk. Soms is het letterlijk iemand door de dag slepen. Ja, soms ben ik opgelucht als iemand gaat slapen. Even rust in dat hoofd. Even. Als dat slapen al lukt. De duisternis even laten voor wat ze is.

Wanneer het donker wordt in je hoofd

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x